[./cumulimuziekpag.html]
[./indexpag.html]
[./cumulipoeziepag.html]
[./cumuliconcertenpag.html]
[./cumuligitaarstudiopag.html]
[./cumulimusicologiepag.html]
[./cumulieducatiepag.html]
[./cumuliwebshoppag.html]
[mailto:info@cumuli.nl]
[./cumulicompactdiskspag.html]
[./cumulilinkspag.html]
[./gbcumuliartpag.html]
Stichting Cumuli
BLOESEMS IJl als frisse witte gloed waas van sneeuw die glanzen doet moet als onverlangde wens de mens terug tot tijdigheid. In deemoed komen wensen weer toch onverdringbaar elke keer terug te keren tot het einde proberen meer te zijn als zijnde het bedoelde bloesem wezen onherroepen zijn herrezen maar gedoemd tot eindigheden eenmaal leiden tot verleden. Zo is ieder mens verwezen tot oneindig kijken lezen doorgaan met het bloesem zijn eindeloos in wit zo klein.
Kunst
FLESSEN Achtergronden doen verdwijnen ondoorgronde waterlijnen tinten sprankelen fonteinen licht in hoge helderheid. Dagelijkse en gewone dingen neergezet in tonen vloeien vormen voorgenomen dicht in grote doorzichtheid. Flessen kletsen potten praten borden schijven vruchten laten zien op zich op doek verlaten zicht in schone samenheid. Samen komen dwarsverbanden kleurverschillen vast voorhanden in een stilleven belanden richting ogen openheid. Cornelis van der Grift
IJS Vlak ligt open als een boek als ogen openen het doek van stille levens opgevangen vastgelegd moment in ijs. Takje bloemen trekt in kleur springend uit een glazen deur als een liedje van verlangen stilgelegd verstild tot ijs. Stilaan kijkend in bewegen blijven vormen onverzwegen frisgetint met overgangen kleuren opgelegd van ijs. Wijzend stille verticalen horizon staat tot vertalen tingeltangel glazen klanken omgevormd kristallen ijs. Cornelis van der Grift.
SCHALEN Lijnen kleuren transparant in essentie ondoorbroken door in tinten licht gebroken ijskristallen achterwand in contrast met vaste vormen als in lege ruimte staande die door glazen licht gewaande doorkijk kleuren die omarmen aquarellen kleurfiguren zwevend in serene ruimte figureren onderwerpen achter alle tintelingen van vervagend perspectieven spreken groenblauw objectieven die spontaan het oog inspringen vederlicht verlichte beelden. Cornelis van der Grift
Dit is een ‘slow-site’ neem rustig de tijd!
Colle di Val d'Elsa Land van goud waar dichters dolen, dwalen door het glooiend veld, vol overgoten zonnestralen, met warmte in het liefdeshart, dat lyrisch zingt in nieuwe verzen van een eeuwenoud verhaal, zinderend gekleurde taal, blijft bekoren van verlangen: in een adem ademloos. Land van goud, waar schilders wonen, die penselen op hun doek, alle kleuren, gouden tinten, uitbundig en in overvloed, laten dansen, vlugge handen, vormen vloeien vanzelfsprekend uit het oog in een beweging schoon weerschijnend vol verlangen: zonder weerga weergaloos. Cornelis van der Grift
DE ZEE Het water weegt, beweegt, een golvende beweging die eindloos zoekt naar wegen van het water, het water dat al zolang eindeloos beweegt beweegt en weegt wat water willoos doet en moet en eeuwig spreekt, het is de stem van het water, die spreekt en wreekt van alles dat het is ontnomen waardoor de golven komen in een woordeloos gedicht. De zee, de zee, die oeverloos ontwricht, het water dat verspreekt wat weerloos niet kan wreken, blijft spreken in een eindeloos gedicht dat zich steeds sprakeloos verzwicht te spreken een stem die zich verheft, die sprakeloos verheven spreekt voor ons allen die gaan duiken achter duinen, te angstig voor dat groots geweldig licht. De zee beweegt zich oeverloos oneindig zonder zich grenzeloos te voegen binnen golven die gretig zich verbijten aan de zanden en de zouten van dat bitterzoet geweld, de lege lucht, de loze laagheid van de landen, kristallen zwepend over uitzichtsloze stranden, gedicht gedachten in dit machteloos geweld. Wat is het, zee, dat ons zo bezighoudt? Cornelis van der Grift
De expositie ‘Verbeeldingen’ met schilderijen van Els Kramer en gedichten van Cornelis van der Grift was in de Grote Kerk te Zwolle te zien in 2008. Cumuli bracht de gelijknamige bundel uit met als ondertitel ‘fantasie in woord en beeld’. Ga naar elke knop om door de bundel te bladeren. Kopen? Zie Web Shop. Exposities Els Kramer: Arnhem, Bibliotheek, maart 2010 Nijmegen, Mondzorgcentrum, mei - augustus 2009 Bodegraven, bibliotheek, febuari - maart 2009 Zwolle, Grote Kerk, augustus - oktober 2008 Zevenaar, Pelgromhof, december 2007-maart 2008 Doetinchem, Graafschapcollege, januari-maart 2007
STIL Dag, gedichten, rijp of pril, schrijf gedachten mij voor ogen, zing je zangen ongelogen: zonder woorden is het stil. Letters, tekens, zonder zin, rijg je ritmen aan elkaar, ook al is er niets van waar: zonder woorden is het stil. Zeg je zinnen, zwoel of kil, voeg betekenissen samen, spreek ze uit als in een adem: zonder woorden is het stil. Zonder gedichten is het stil; laat je poëzie maar horen, lees van achteren naar voren; dag, woorden die ik horen wil.
NACHTBLOEM Als schone schijn van schilderingen wordt tot waas van spiegelingen, vormen kringelen onvermoeid groeiend bloeiend op het doek, toont de dichter zich in daden spreekt in woorden van een adem, blijft het kijken oogontwijkend en bloemen lachen je weer toe: dat doen de kleuren uit de doeken. Als weerschijn van betoveringen bloeit tot beeld herinneringen, slingeren sierlijk pas voor pas kleurend geurend hoe het was, staan je ogen naar die beelden komend uit dichtbij verleden, brengen woorden weer naar buiten wat ongezegd verzwegen was: dat brengen klanken in verbeelding.
LANDSCHAP Waarheen waait de wind in dit verstilde landschap, hoe zweven mijn ogen doorheen deze stilte, wat brengen bewegingen in mij teweeg als ik hiernaar kijk met mijn stille geest? Waarheen gaat het water in die grote ruimte, wat gloeien mijn ogen doorheen deze kleuren, hoe groeien gedachten hier op de beweging van alle elementen op dit witte doek? De luchten, de wolken, de bergen en stromen, de vlakten verleggen mijn horizon van alle vragen, van alle grenzen, die antwoordloos gaan naar onoplosbare raadsels, gegeven in een enkele blik.
Bartók op.12 Als kleur die reeds tot grijs verbleekt verschijnt het waanbeeld voor het oog dat niet meer kijkt, of ziet naar buiten alleen het innerlijk nog ziet bestaan. Als tijd die als zichzelf verdicht komt steeds het afscheid dichterbij zodat veraf niet meer bestaat maar je te na komt in een schemer. Breek met dit weergaloos geluid verscheur de letter van elk woord tot wezenloze slotcadans van klank die wordt tot dodendans gekletter van skeletten letters gevat in onbeschrijfelijke staal van taal.
POËZIE Namen op beslagen ramen, stokken, schrijvend in het zand, stenen strak opeen gestapeld, moment van grootse poëzie. Bomen loverend in de wind, kinderen, zingend flierefluiten, luisteren naar dat lied van vroeger, monument van poëzie. Dromen denkend in gedicht, witte wol uiteengedrafeld, stamelend: het zwarte schaap! dat, licht bewegend in het licht, oeverloos weerspiegelingen - stokkend - schrijft in dit gedicht.
VERBORGEN LEVEN Dagen zijn als alle andere opgestaan gegaan naar buiten wereld weigert te veranderen anders dan door ogen zien. Leven toont zich niet misschien onderhuids bewogen lading welke werkelijkheid wacht er achter elke handeling. Doe de voetstap breed berekend afstand met een nadere poging zonder zichtbaar diep betekend onbedachte aarzeling. Gaat het zo aan je voorbij onverloren schuilend ding welke wereld wordt ontketend onbewogen spiegeling.
BRAND Het huis, dat staat in brand; mijn heden is in het geding, verleden staat hier op het spel, gedachten worden nu gewist; mijn leven moet ik redden, want mijn huis, dat staat in brand. De straat, die staat in brand; de mensen zijn hier onder dreiging, woningen komen nu ter sprake, werelden zomaar weggevaagd; die levens moet ik redden, want de straat, die staat in brand. Ook de stad die staat in brand; de silhouetten staan te roken, verbanden dreigen te verdwijnen, samen levenden gaan op in as; wat moet ik dan hiervan nog redden, als ook de stad hier staat in brand? De staat, die staat in brand; die zo zorgvuldig opgebouwd, die zo nauwkeurig neergezet, als de verbeelding van zovelen, gaat onder in mijn fantasie, wat als de staat al staat in brand? Staat de wereld ook in brand, vraag ik mij steeds hevig af, vraagt iedereen aan iedereen, die ergens nog een beetje hoopt dat alles wat ik hier verzin vervliegt in nodeloze rook?
Els Kramer, beeldend kunstenaar, woont en werkt al meer dan dertig jaar in Zevenaar, waar zij lange tijd lessen en cursussen gaf in schilderen, tekenen en literatuur. Zij hanteert vele technieken als aquarel, olieverf, acryl, ets; ook keramiek hoort tot haar kunstuitingen. Het vroege werk van Els Kramer wordt gekenmerkt door de aquareltechniek; het uitsparen van het licht is in deze werken een overwegend aspect. Zij laat zich hierdoor inspireren tot het ontwikkelen van een boeiende, heldere stijl. Bloemen, landschappen worden afgebeeld met heldere kleur en frisheid. Later ging zij zich toeleggen op het impressionisme, omdat daarmee herkenbare taferelen op een sprankelende manier kunnen worden uitgebeeld. Vooral de afwisseling in kleurtoetsen geven op een afstand een levendig effect. Het kijken naar deze schilderijen geeft een indruk van de visie van de schilderes op de afgebeelde onderwerpen en thema's. Parallel aan de ontwikkelingen in de kunstgeschiedenis is ook bij de kunstenares een expressionistischer toets ontstaan. In de werken uit deze periode van de schilderes is een grotere overtuiging zichtbaar in de vormgeving van een duidelijker eigen visie op het beeldmateriaal. Hier staat het aspect beweging meer centraal, vooral in de door de natuur geïnspireerde werken. Meer recent laat zij zich leiden door andere inspiratiebronnen en impulsen dan die van de uiterlijke wereld; hierdoor is een eerste serie abstracte werken ontstaan. Een avontuurlijke reis door vorm en kleur, motief en object neemt de kijker mee in de eigen fantasie: het associatief oproepen van gedachten en gevoelens.
ONTMOETING Ik kwam mezelf tegen in de maartse zon om een uur of negen bij centraal station. Ik groette hem beleefd; hij zei geen woord terug. Was het zó lang geleden? Wat gaat de tijd toch vlug! Hij kende mij niet meer, maar als ik eerlijk ben: ik was hem ook vergeten tot op dit moment. Toen ik hem daar zag staan was hij zichzelf niet meer; sinds hij mij had verlaten zag ik mezelf niet weer. Ik liet mezelf maar gaan. Het had geen zin om stil te staan om over vroeger wat te praten. Ik heb het zo gelaten.
Cornelis van der Grift, dichter, begon al op zeer jonge leeftijd met schrijven, in het begin als ontdekkingstocht door woord, rijm, ritme en betekenis, later meer en meer als uitdrukking van denken en voelen in uiteenlopende vorm. Recent is hij begonnen te publiceren, vooraleerst onder het thema Gedicht van de Maand bij Stichting Cumuli, met de eerste zaterdag van elke maand een nieuw gedicht op kaartjes met motto, afwisselend van vorm en thema, aangepast aan het seizoen. In deze bundel VERBEELDINGEN laat hij zich inspireren door de aquarellen en schilderijen van Els Kramer en volgt hij daarnaast een eigen weg met poëzie waarin een veelzijdigheid aan thema’s valt te ontdekken. Van eenvoudig tot complex, direct tot verhuld, vrij van vorm tot strak van schema, soms naïef, dan weer hermetisch, is de poëzie van Cornelis van der Grift altijd boeiend, wordt de lezer meegevoerd in de spelingen en verbeeldingen van de dichter, oeverloos en eindeloos in fantasie, donker en diep in emotie. Zoekend naar de grenzen van betekenissen, verspringingen van woord en zin in velerlei vormen van rijm en onrijm, is zijn dichtend werk immer een lust om te lezen en herinnerd te herlezen. Wat aanhaakt in gedachten, nodigt uit tot weerzien van woorden en herzien van betekenis. Lezen opent ogen.
Bundel ‘Verbeeldingen’ gepubliceerd.
[Web Creator] [LMSOFT]